• جستجوی پیشرفته
  • خبرنامه هیأت

عجيب است كه ما از قرائت قرآن غفلت داريم. آيا گوش دادن به كلام خدا لازم تر از گوش كردن به سخن شخصيّت هاى مهم نيست؟!
تلاوت آيات قرآن از قبيل كيف مسموع و خود قرآن كيف مُبْصَر است. هنگامى كه قرآن را از حفظ مى خوانيم، صوتش حاكى از قرآنِ واقعى و وجود مسموعِ آن است يعنى در هنگام خواندن قرآن، قرآن را ايجاد مى كنيم و به آن وجود مى دهيم و هستى مى بخشيم، و قرائت و تلاوت ما وجودات قرآن و حاكيات از يك قرآن واقعى است.

با اين همه، ما اين قدر تلاوت قرآن را حقير و كوچك مى شماريم! مانند حضرت جبرئيل ـ عليه السّلام ـ قرآن را ايجاد مى كنيم،

منتهى جبرئيل در اوّل و براى اولين بار ايجاد صوت نمود، ما حالا در اين زمان ايجاد صوت و ايجاد قرآن مى كنيم.

بلكه اگر حساب كنيم و بفهميم كه اصوات از ما نيست بلكه از آن خداست و ما فاعلِ ما بِهِ الوجوديم، نه ما مِنْهُ الْوُجُود، مى فهميم كه ايجادِ افعال هم مِنَ اللّه  است: «وَ الحَقُّ أنْ فاضَ مِنَ الْحَقِّ صُوَرٌ.»
و حقيقت اين است كه صُوَر [مخلوقات] از حضرت حق افاضه شده است. تمام اشيا مخلوقات او هستند. اگر وسايط را اسقاط كنيم، اضافه ى مخلوق است به خالق. اگر گفته مى شود: از ابر، باران مى بارد، ابر مُوجدِ باران نيست، و يا وقتى گفته مى شود: زن فرزند مى زايد، زن مُوجد فرزند نيست. بلكه علت مُعِدّه و زمينه ساز و واسطه ى ايجاد معلول از علت و فاعل حقيقى است. «كَرَّرْتُها حَتّى سَمِعْتُها مِنْ قائِلِها.» ( مشابه: مستدرك الوسائل، ج 4، ص 106؛ بحارالانوار، ج 47، ص 58؛ ج 81، ص 247.)؛ (تكرار نمودم تا اين كه آن را از گوينده اش [حضرت حق] شنيدم.)، يعنى وقتى وسايط الغا شد، مخلوق مى ماند و خالق، و فعل است و فاعل.
از فرمایشات حضرت آیت الله بهجت رحمت الله علیه