• جستجوی پیشرفته
  • خبرنامه هیأت

گويا كفّار ما را از انبيا و ائمه ـ عليهم السّلام ـ و علما ترسانده اند كه مبادا آنها دنياى ما را از بين ببرند، غافل از اين كه آنها استاد كار و خبير و دانا هستند و اين كفّارند كه مانع دنيا و آخرت ما شده اند.
از پيشِ خود گفتيم:

اين واجب نيست و اين حرام نيست و ترك و فعل كرديم و حال در چنگال گرگ ها گرفتار شديم، بلكه فقط به واجب و حرام هم اكتفا ننموديم؛ لذا در نامه ها و صفحات اعمال خود نزد اولياى دين، روى سفيد نداريم.
آيا ايذاى مسلمان و هتك حرمت او از گناهان كبيره نيست؟!
اذلال اهل ايمان از محرّماتى است كه شايد اسمش در ميان كباير ذكر نشده ولى خدا مى داند كه چه عقوبتى دارد. در روايت قلب مؤمن به كعبه تنظير شده است(درباره ى اين كه حقّ و حرمت موءمن برتر از كعبه است،(1))، آيا مى شود انسان قلب مؤمن را بشكند و متأثّر و خونى كند، و به مؤمن بى گناهى در مجلسى بى جهت اهانت كند، و آبرو و جاه و مال او و... را از بين ببرد، و اين كار او گناه كبيره نباشد؟!
البته گاهى جا دارد و حسابى است و آن عيب ندارد، ولى اگر اين كار را بى جهت بكند چه طور؟

1. ر.ك: مستدرك الوسائل، ج 9، ص 40، 45، 46 و343؛ بحار الانوار، ج 7، ص 323؛ ج 64، ص 71؛ ج 65، ص 16؛ ج 71، ص 227 و 232؛ خصال، ج 1، ص 27؛ روضة الواعظين، ج 2، ص 293 و 386؛ شرح نهج البلاغه، ج 18، ص 278؛ فقه الرّضا، ص 335؛ الموءمن، ص 42؛ مجموعه ى ورّام، ج 1، ص 52؛ مشكاة الانوار، ص 78، 83 و 193.
از فرمایشات حضرت آیت الله بهجت رحمت الله علیه