• جستجوی پیشرفته
  • خبرنامه هیأت

جابر جعفی از اصحاب امام باقر(علیه السلام)، می گوید:

هجده سال خدمت امام باقر(علیه السلام) بودم. هنگامیکه خواستم از خدمت حضرت مرخّص شوم، به ایشان عرض کردم: در آستانه سفر ستم، تحفه ای برای سفرم به من بدهید. جابر میگوید: حضرت بعد از هجده سال خدمت، فرمودند:«يَا جَابِرُ مَنْ هَذَا الَّذِي سَأَلَ اللَّهَ فَلَمْيُعْطِهِ»؛این را نشان من بده، کیست که از خدا درخواست کرده باشد، خدا جوابش را ندهد. یعنی محال است کسی از خدا چیزی بخواهد و سؤال کند، امّا خدا از او رویگردان شود و جوابش را ندهد. «أَوْ تَوَكَّلَعَلَيْهِ فَلَمْ يَكْفِهِ»؛ توکّل یعنی وکیل کردن،حضرت می فرمایند: باز اینرا نشان من بده، کیست که در امور و کارهایش خدا را وکیل کند، به خدا توکّل کند و کارش را به خدا واگذار کند که او کارهایش را انجام دهد، امّا خدا کارش را انجام ندهد.ببینید حضرت چه به تعبیر من چه تعبیرات خیلی غلیظی به کار میبرند.«أَوْ وَثِقَ بِهِ فَلَمْ يُنْجِه»؛یا اینکه به خدا اعتماد کرده باشد، نه اینکه خدا را در کارش وکیل کرده باشد،بلکه به خدا اعتماد کرده باشد، مثلاً در گرفتاری گفته تکیهگاه من خداست. بعد هم خدا نجاتش نداده باشد.

حضرت به جابر رو می کند و می فرماید این شخص را هم به من نشان بده.تمام اینها گویای این است که درخواست رد نمی شود. اگر کارهایت را به خدا واگذار کنی، خدا انجام می دهد؛ اگر به او اعتماد کنی، از گرفتاری نجاتت می دهد، حضرت همةاین جملات را به جابر میفرماید. البتّه در موقعیتّهای مختلف،سرعت و بطیء در جوابگویی، مختلف میشود.

 

از صحبتهای مرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی رحمت الله علیه