• جستجوی پیشرفته
  • خبرنامه هیأت

جُناده است که میگوید من وارد شدم بر امام حسن (علیه السلام) در همان آخرین لحظات زندگیشان.گفتم: «یَا بْنَ رَسُولِ اللهِ عِظْنِی»؛ ای پسر پیغمبر، مرا موعظهای کن؛ بگذارید توشه ای بگیرم. حضرت فرمود: «یَا جُنَادَۀُ اسْتَعِدَّ لِسَفَرِكَ وَ حَصِّلْ زَادَكَ قَبْلَ حُلُولِ أَجَلِک»؛ای جناده آماده سفر آخرتت باش؛ زاد و توشهات را قبل از آنکه عمرت به سر آید و بخواهی کوچ کنی، تهیه کن.«وَ اعْلَمْ أَنَّكَ تَطْلُبُ الدُّنْيَا وَ الْمَوْتُ يَطْلُبُكَ».

ای جناده، تو دنبال دنیا هستی، امّا بدان که مرگ به دنبال تو است و از قفای تو است.ای جناده، غم و اندوه روزی که نیامده است را بر روزی که هستی میفکن. چرا غم آیندهات را میخوری؟ای جناده بیش از آنچه را که قُوت تو است که از آن بهره میگیری، هرچه از اموال دنیا جمع کنی خزینهدار دیگری هستی.ای جناده، در حلال دنیا حساب است و در حرام دنیا عقاب است و در شبهاتش عتاب است.ای جناده، از مذلّت معصیت خدا به سوی عزّت اطاعت خدا بیرون بیا. اطاعت خدا عزّت آفرین است. گناه ذلّتآفرین و خواریآفرین است.
از صحبتهای مرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی رحمت الله علیه